เดือนกันยายน ปี 2008 นิชคุณและเพื่อนๆ ที่เคยเป็นเด็กฝึกมาด้วยกันได้เดบิวท์ในนาม 2PM

และในตอนนี้รู้สึกตื่นเต้นมากขึ้นกับการทำกิจกรรมในประเทศเกาหลี

ถึงแม้ว่าความสามารถนั้นจะสั่งสมไปด้วยความพยายามของผม แต่ในบรรดาคนต่างชาติมากมายที่ทำกิจกรรมอยู่ในเกาหลี

ผมก็เป็นแค่คนต่างชาติมาจากประเทศไทยที่ยังไม่คุ้นเคย ภาษาเกาหลีก็ไม่ค่อยได้ จึงกังวลว่าจะรับมืออย่างไรดี

 

แล้วก็กังวลมากว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นความจริงใช่มั้ย แต่พอเริ่มทำกิจกรรม..

ผมไม่สามารถอธิบายได้หมดเป็นคำพูดว่าผมรู้สึกขอบคุณคนเกาหลีมากเพียงใด

 

จะมีชาวต่างชาติคนไหนที่รู้สึกซาบซึ้งกับ ของเกาหลีได้เท่าผมมั้ยนะ?

แฟนๆ และคนรอบข้างที่ดูความพยายามของผมมากกว่าข้อด้อย แล้วคอยให้กำลังใจ

เพื่อนๆ ทูพีเอ็มที่ดูแลผมอย่างดีเหมือนเป็นครอบครัว
และเพื่อนๆ ในบริษัท แฟนคลับที่คอยสนับสนุนอย่างไม่มีสิ้นสุด

จิตใจอันอบอุ่นเหล่านี้ทำให้ผมมีความกล้าและความมั่นใจ ทำให้ผมได้ก้าวไปข้างหน้าได้ยิ่งกว่าที่พยายาม

 

 

ผมได้รับความรักอันยิ่งใหญ่ร่วมกับเพื่อนสมาชิกคนเกาหลีของทูพีเอ็ม

ไม่เพียงแค่ที่เกาหลี แต่เราได้รับความรักที่ยิ่งใหญ่มากๆ จากเอเชีย รวมถึงประเทศไทยของผม

ในความเป็นจริง เวลาที่มองดูแฟนๆ ทูพีเอ็มมากันเต็มสนามบิน ไม่ว่าจะไปประเทศไหนในเอเชีย

ความรู้สึกที่ว่านี่เป็นเรื่องจริงใช่มั้ยก็จะพุ่งขึ้นมาเสมอ ความประทับใจนั้นไม่สามารถจะแสดงออกมาเป็นคำพูดได้เลย

โดยเฉพาะเกาหลีที่ผมรู้สึกนั้นเป็นประเทศที่อบอุ่น ผู้คนใจดีต่างเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ให้แก่กันด้วย "ความรัก" โดยไม่มีอคติ

เป็นบ้านที่เหนี่ยวรั้งจิตใจผมให้ค้นพบความสามารถที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่เคยรู้และทำให้ผมพัฒนาต่อไปได้

อดีตที่ผมเป็นแค่นักกีฬาแบดมินตันธรรมดาคนหนึ่ง ผมคิดว่าตัวเองไม่มีพรสวรรค์ทั้งการเต้น ร้องเพลง และแน่นอนการแสดง

แต่ทีมแมวมองเจวายพีกลับเห็นพรสวรรค์ที่หลับไหลอยู่ของผมและให้โอกาสไปแคสติ้ง

ผมแทบไม่เคยคิดว่าตัวเองจะกลายเป็นดาราเลย แต่ตอนนี้ผมกลับอยู่ในวงไอดอลฮัลรยูสตาร์ด้วยความช่วยเหลือของพวกเขา

ผมรู้สึกสบายใจและให้ความมั่นใจกับตัวเองว่าไม่ว่าอะไรก็สามารถทำได้ รวมถึงความกล้า

และเพื่อจะตอบแทนในความรักที่ยิ่งใหญ่นี้ ผมจึงพยายามยิ่งขึ้น ที่ที่ทำให้พรุ่งนี้ผมดีขึ้นกว่าวันนี้ได้ ก็คือเกาหลี

 

ปล.ผ่านไปเก้าพาร์ท รู้จักพี่คุณมากขึ้นมั้ยคะ? =]

ตอนหน้าเป็นพาร์ทสุดท้ายแล้ว แอบเศร้า T.T